Zakład Pascala - wersja 2.0

[Neuro]

Tu już się nie zgadzam. Możemy udowodnić wiele rzeczy, które są poza naszą percepcją. Dylatacja czasu? Czujesz ją w jakikolwiek sposób?

Chyba nie doceniłeś radykalizmu mojego stwierdzenia. Gdy mówię o aktualnej percepcji, mówię bardzo dosłownie. Mówię o tym, czego w tej chwili doświadczasz. Dylatacja czasu? Zbitek 2 słów. Coś się uaktywnia we wspomnieniach, następuje wyszukiwanie. Ale czym są wspomnienia? Tylko myślami, które się pojawiają teraz.

Dla mnie nauka jest formą religii. Zbiorem wierzeń, systemem przekonań. Bardzo praktycznym i nowoczesnym, ale jednak. Umożliwia porozumiewanie się z innymi ludźmi, daje wiele korzyści. Dlatego wybieram, aby wierzyć w naukę. Bo czuję się z tym dobrze. Ale moja wiara w naukę nie jest 100-procentowa. Zachowuję do tego pewien dystans. Pamiętam, że nauka opiera się na pewnych apriorycznie przyjętych dogmatach/aksjomatach. Mogę podziwiać przedstawienie w teatrze, ale nie muszę zapominać, że to tylko sztuka. Mogę korzystać z nauki, nawet bawić się nią; mogę rozmawiać o niej z innymi ludźmi, ale mogę pamiętać, że ostatecznie jest to tylko kwestia wiary, przyjęcia pewnego paradygmatu.

Nie wydaje mi się, abym mógł w tej chwili wybrać, że wierzę w Jahwe lub Allacha. Wiara raczej nie jest kwestią wolnego wyboru.

Zdefiniuj "wierzyć" ;-) Od dawna się głowiłem, co tak właściwie to słowo miałoby oznaczać. To tylko słowo, z którym mamy w mózgach zakodowane jakieś skojarzenia. Ostatecznie rzecz biorąc - prawdopodobnie w nic tak naprawdę nie wierzę. Natomiast pojawia się we mnie coś w rodzaju wiary w pewne rzeczy. Traktuję to dość pragmatycznie, ale jednocześnie w tyle głowy pamiętam (chyba, że się zapomnę), że to nie jest prawda obiektywna.

Czymże jest wiara? Jeśli wejdziesz odpowiednio mocno w perspektywę rzeczywistości, w której jest Jahwe lub Allah, to w pewnym sensie w jakimś stopniu wierzysz. Zadając pytanie, już w jakimś stopniu wszedłeś w opowieść o Jahwe lub Allahu. Stworzyłeś opowieść, wewnątrz której istnieją. Nauka to też tylko opowieść. Jeśli zatracisz się w jakiejś opowieści i uznasz ją za prawdę, to wtedy wierzysz. Jeśli wierzysz bardzo głęboko, to twierdzisz, że wiesz.

I w tym momencie całkowicie mnie gubisz, gdyż samo gdybanie o tym, że coś istnieje i o właściwościach tego czegoś w żaden sposób mnie nie przekonuje do tego, aby w to coś uwierzyć. Dla mnie nie ma znaczenia, czy religia jest wewnętrzna, czy zewnętrzna, bo i tak żadna z nich nie potrafi udowodnić tego, że przedmiot wiary jest prawdziwy.

Nie każę Ci w nic wierzyć. Proponuje wyłącznie jedynie pewne proste ćwiczenie myślowe. Proponuję podejście pragmatyczne - skoro i tak nic nie wiemy, to może po prostu lepiej przyjmować takie perspektywy, które nam najbardziej służą.

A ja Ci nie wierzę.

Ale w co konkretnie? Niezależnie od tego ile w niej prawdy, uważam opowieść o Jezusie Chrystusie za piękną; porusza ona głęboko moje serce.