Odejście od wiary a etyka

[Neuro]

Nie uważam się za ateistę, ale zaliczam się do grona osób, które uważały się za katolików i od tego odeszły.
Odebrałem to jako wyzwolenie z okowów, to było bardzo wyzwalające doświadczenie.
Mój "system" określający etykę zachowań się uprościł. Jest on w dużej mierze dalej deontologiczny, ale nie całkowicie - w pewnym zakresie stosuję utylitaryzm.

Obecnie nie kieruję się raczej tym, że jakaś organizacja czegoś zabrania, nazywa to grzechem. Po prostu chcę działać zgodnie ze swoimi wartościami (miłość, uczciwość, życzliwość, współczucie) i działać tak, by czuć się dobrze. Mam dzięki temu podejście dużo bardziej swobodne, nie czuję się taki spięty i ograniczony w tych kwestiach, czuję się bardziej w zgodzie i jedności ze sobą.

Pewne poczucie zagubienia? W kwestii moralności i etyki, raczej nieszczególnie. Bardziej może trochę w tym sensie, że odrzucając arbitralne ograniczenia, otworzyłem się w pewnych kwestiach na eksperymentowanie odnośnie tego, co jakie przynosi konsekwencje.

Kościół nadawał pewien rytm, pewne ramy, co miało pewne plusy, dawało pewne korzyści. Uczestnictwo we mszy dawało pewne korzyści duchowe i psychiczne. Ale niekoniecznie widziałbym to w kwestiach moralności i etyki.

Hmm...po namyśle, możliwe że pojawiały się i pojawiają pewne drobne pogubienia etyczne/moralne. Związane z kwestiami arogancji, życzliwości, zamykania się w sobie, egoizmu, drobnych nieuczciwości (mechanizmów obronnych). Są to chyba kwestie raczej dość subtelne.

Z drugiej strony, jestem bardziej otwarty i wyrozumiały wobec postaw nieuznawanych w KK (jak np LGBT), łatwiej mi nie osądzać, nie oceniać, gdy rozmawiam z taką osobą. Nie widzieć w takiej osobie "materiału do nawrócenia" lecz po prostu kogoś, kto ma inną konstrukcję i idzie swoją własną drogą.