[E.T.]

a na obecnym poziomie cywilizacyjnym nie godzimy się, by marli z głodu.

Są banki żywności. Kościoły też dają żarcie. Państwowy socjal mógłby nie istnieć, a i tak żyjemy na takim poziomie cywilizacyjnym, że nikt z głodu by nie umarł.

Z tym, że to naprawdę nie jest tak, że chodzi tylko o to, żeby ludzie z głodu nie marli. W dzisiejszej dobie naprawdę ważne jest to, w jakich warunkach dorastają dzieciaki i to, że z każdej warstwy społecznej rekrutują się wybitni specjaliści, których gospodarki oparte na kapitale ludzkim i kompetencjach potrzebują "jak kania dżdżu". Bieda się owszem, reprodukuje, ale sprzyja temu właśnie pozostawienie biedaków samym sobie. Tymczasem zadbanie o dobrostan i warunki rozwoju dzieciaków w rodzinach, w których się nie przelewa, zatroszczenie się o coś więcej, niż tylko o to, żeby mieli co do gęby włożyć, jest szansą na wykorzystanie potencjału tych jednostek.

Taka opieka państwa ma liczne pozytywne konsekwencje. Jak nie trzeba się bać, żeby starczyło do dziesiątego, dzieciaki nie marudzą, bo rodziców na nic poza żarciem nie stać, to i spokojniej jest w takich rodzinach, mniej napięć, więzi są lepsze i już samo to polepsza warunki rozwoju. Do tego komputer, internet w domu i rodzice mający czas, żeby przypilnować tego, jak dziecko korzysta z tych dobrodziejstw, miast zapierdalać od zmierzchu do świtu.

Opowieści o patologii specjalizującej się w życiu z socjalu jako o normie włożył bym między bajki. Oczywiście, takie zjawisko jest problemem i trzeba starać się mu jak najlepiej zaradzić, ale nie przez wylewanie dziecka z kąpielą.