Bajka o Jezusie

[bert04]

Ojciec potrzebuje ludzi do:
- uszczęśliwiania ich (zapewniania jak największej sumy szczęścia),
- werbowania wojowników do walki ze zbuntowanymi aniołami o Zamek (stąd potrzebuje istoty zdyscyplinowane jak Abraham, silne, kochające (by stworzyć raj bez krzty egoizmu), do cna altruistyczne i wierzące, że Boga trzeba się słuchać),
- bycia kochanym, by polepszyć swój stan wewnętrzny (stąd mamy się modlić i sławić Boga).

Punkt pierwszy i trzeci to jakieś wzajemne uszczęśliwianie. Brzmi fajnie, ale nie do końca można osadzić w chrześcijaństwie (na którym jednak bazujesz). U nas na krzyżu Bóg w postaci Jezusa raczej nie sprawia wrażenia uszczęśliwionego. U nas do Nieba nie idą szczęśliwnicy, ale raczej na odwrót, męczennicy. Chrześcijaństwo podobnie jak buddyzm ma cierpienie jako centralny temat, jednak w odróżnieniu od niego (i paru innych religii) nie pokazuje wyzwolenia od niego w jakiejś perspektywie bliższej niż Sąd Ostateczny. I nawet przy całej tej koncepcji "Boga niedoskonałego", to tworzenie milardów stworzeń tylko po to, żeby sobie poprawić humor, to nawet jak na standardy tego tematu zbyt bluźniercze chyba.

Punkt drugi natomiast brzmi nieco jak jakieś koncepcje SF / fantasy, gdzie po śmierci nie czeka nas wieczna szczęśliwość, ale wieczna walka. A życie to taki boot camp dla zdobycia rekruta. W sumie dla chrześcijanina taka perspektywa byłaby nieco rozczarowująca, bardziej pasuje do pewnych wojowniczych koncepcji pogańskich.

To powyższe to nie jest krytyka negatywna, tylko moje wrażenia przy czytaniu. Być może o to Ci chodziło właśnie.

Ujawnił siebie poprzez Jezusa. (...)

Brzmi znowu jak kalka z rekolekcji. Ale zobaczmy niżej.

Ojciec w zasadzie nie chce być kochany za bycie potężnym stwórcą, tylko za... bycie "takim, jakim jest", bo tkwi w nim w pewnym zakresie złe przeświadczenie, że jest istotą skażoną, która nie powinna królować w Zamku. W Jezusie ukazał wszelkie swoje cechy: otwarcie płakał, współczuł, walczył. W zasadzie już za bardzo nie ma, co ujawniać.
Imię "taki, jaki jest" ukazuje też, że Ojciec nie wie, jaki jest.

... OK, to już jest nieco ciekawsze. Czyli zamiast pawłowego "uniżył się", Jezus jest w tym wydaniu prawdziwszy od Boga prawdziwego, bardziej pokazuje Jego naturę, niż cały Stary Testament razem wzięty?

Naszła mnie jedna myśl przy dumaniu nad Twoją koncepcją i pewnymi jej aspektami. Jest długa tradycja filmów romatycznych, w których bogaty miliarder rozczarowany kobietami, które lecą tylko na jego władzę i pieniądze postanawia udawać zwykłego człowieka z ulicy, żeby znaleźć prawdziwą miłość. Oczywiście porównanie takiego miliardera do Boga w chrześcijaństwie jest nie na miejscu, jest bluźniercze. Ale w Twojej koncepcji? Po pewnych adaptacjach, złożenie Wszechmocy, odrzucenie chwały?