Bajka o Jezusie

[Ayla Mustafa]

Komórki nie wykazują żadnych oznak na posiadanie dusz. To tylko biologiczne mechanizmy.

Bo Ty tak mówisz. W ogóle, dużo w Twojej filozofii to czyste chciejstwo, bez poparcia w obserwacjach. Tak się nie da; to jest niepoważne.

Dla przykładu: to że nie rozumiesz metod komunikacji, nie oznacza jeszcze, że tam nie ma języka. To, że kogoś nie postrzegasz, a on Ciebie, nie oznacza, że obaj jesteście bezduszni. Nie twierdzę, że komórki mają dusze, ale domagam się dowodu. Poprzedzonego oczywiście definicjami.

No ale jeżeli tak myślisz, to równie dobrze możesz twierdzić, że każde ziarnko piasku ma duszę. Masz duszę, tak? Twa dusza natycha (czyli dokonuje natchnięcia) ciało wielokomórkowe. Komórek jest dużo, dużo, dużo więcej niż wielokomórkowców. Czyli losując ciało, Twa dusza na ponad 99,99999% (ale mnie niż 100%) szans powinna działać poprzez komórkę, a nie ciało wielokomórkowe. Zatem na ponad 99,99999% (ale mnie niż 100%) szans to ja mam tu rację i komórki dusz nie mają.

---

Kochając, trzeba ciągle zadawać sobie trud czujnego badania stanu kochanej istoty.

Dlaczego trud? Jeżeli jest trud, to nie ma ideału, bo pojawiają się omyłki wynikające ze zmęczenia.

To trudne, bo ciało z automatu skupia się na zmysłowości i bliskości. Trzeba ciągle odrzucać ten tryb domyślny i zważać na wszystkich istotach w najdalszej perspektywie czasowej. A to naprawdę ogrom danych do obrobienia. Tym bardziej, że ciężko zrozumieć to, jak inny człowiek postrzega świat. Jeden człowiek to ogrom do analizy, a co dopiero wszystkie istoty obdarzone duszą... Żeby żyć jak najbardziej moralnie trzeba stworzyć w sobie genialny system, który potrafi skutecznie nawigować w gargantuicznym mętliku danych. To umiejętność, więc rośnie wraz z uczeniem się żyć.
A zmęczenie nie jest problemem nie do pokonania. Nie ma takiego zmęczenia, z którego nie można się wykaraskać. Zawsze możliwy jest kalejdoskopowy, rewolucyjny restart.

---

To symulowanie istnienia wszechduszy, a nie jej powstanie.

Otóż w tym Wszechświecie NIE MA żadnej różnicy między rzeczą, a dowolnie zaawansowaną symulacją tej rzeczy. Takie rzeczy to tylko w umyśle ludzkim, który rzeczy sobie szufladkuje. Wszechświat nie ma żadnych szufladek, tam się po prostu zlepia materia.

Nie zgadzam się. Ściślej rzecz ujmując, chodzi o symulowanie pewnych skutków. Jeżeli naprawdę uwierzę, że mój bliski umarł i będę od tego płakać latami, choć on tak naprawdę nie umarł, to nie znaczy, że on umarł. Rozpacz w tym przykładzie to tylko prawdziwe egzekwowanie skutku czegoś, co jest tylko udawane, symulowane. Kochając, symuluje się skutek potencjalnego istnienia wszechduszy, która to wszechdusza zawierałaby w sobie wszystkich, którzy do tej pory duszę mieli, ale ją utracili (utracili tylko w symulacji, czyli w eksperymencie myślowym).